سلام!یک داستان تازه تقدیم تان

دار

دخترک چادر خود را بر سرش محکم تر  بست و کرتی آبی رنگی را که به تن کرده بود، به خود بیشتر

پیچید. انگار می خواست خود را از خنکی که روی حویلی را پر کرده بود محافظت کند. اما گویی که خنک رهایش نمی کرد و تصمیم گرفته بود دوست دیرینه ی او باشد. دخترک دم به دم دستانش را به دهنش نزدیک میکرد ونفس عمیقی میگرفت و یکباره شروع  میکرد به کوکو…کردن.

 شاید دلش تسلی میافت که دستانش برای لحظه یی هم که شده از خنک نجات یافته و گرم میشود. قد م پیش گذاشت پاهایش در برف گور رفت  و برای لحظه یی سپید گشت. وقتی دوباره پاهایش را بلند کرد کرخت شده بود. انگار یاری اش نمیداد که دیگر قدم بگذارد. چشمانش را برگشتاند بسوی خانه نظر انداخت. هنوز سروصد ای مادرش جریان داشت و دخترک دیگر نتوانسته بود تحمل کند و بیرون شده بود. سرش را دوباره گشتاند بسوی تک درختی که در کنج حویلی نمایان بود روان گشت. به زیر درخت که رسید نگاه گذرایی به درخت انداخت فکر کرد که درخت هم درد او را دارد. درخت سرد بود درخت سفید بود درخت خشکیده بود درخت دیگر نفس نمیکشید آهسته خود را به درخت لم داد. به یاد آورد وقتی درخت میدان بازی جالبی برایش بود درخت سبز بود درخت سفید نبود درخت نفس میکشید مثل حالا نپود و دخترک ریسمان بزرگی  را به گردن درخت حلقه میکرد. گویی  میخواست درخت را دار بزند و گاهی اوقات هم دسته یی از دختران همسایه با او همصداد میشدند و درخت را بیشتر دار میزدند و اما وقتی مادر خبر میشد دوباره سروصدایش شروع بود. دیگر از دختران همسایه هم خبری نبود. همه گریخته بودند. گویی دیگر نمیخواستند درخت را دار بزنند و دخترک را تنها گذاشته بودند. مادرش از راه میرسید ریسمان را از گردن درخت باز میکرد. بسوی دخترک میدوید انگار میخواست به عوض درخت دخترک را داربزند درست با همان ریسمانی که لحظه یی قبل درخت را دار زده بودند بعد ازآن  آنقدر لت میخورد که دیگر روزها به پاهایش ایستاده شده نمی توانست ودیگر نمی توانست درخت را دار بزند بعد از او دختران همسایه هم درخت را دارنمی زدند درست یادش است مثل دیروز. یک روز وقتی مادرش او را زده بود دختران همسایه یکجا با او گریه  کرده بودند و ازپدرش خواسته بودند تا دخترک را نجات دهد اما گویی پدرش هم یارای رها کردن دخترک را از زیر پنجه های خانمش نداشت. همیشه وقت بعد از لت کردن مادرش، پدرش یارش بود.

...

برف همچنان میبارید. دانه های سپید برف شانه های دخترک را سپید ساخته بود و دوباره کرتی را به خودش چسپ تر میکرد. شاید میخواست از خنک نجات یابد این کار را پدرش هم انجام می داد، همیشه. شاید ازپدرش  یاد گرفته بود که چنین کند.

پدر همیشه سردرد بود و روزها مکرر دوای سردردی می خواست و یک روز وقتی او را پیش داکتر برده بودند و شب بسیار ناوقت به خانه برگشتند  پدر پریشان به نظر میرسید.

و مادر مثل همیش بود. سرغضب، قهر و با پیشانی چین خورده. و آن شب دخترک خبر شده بود که پدر سرطان دارد. بسیار کوچک بود درست نمیدانست یعنی چی؟ اما حالا میدانست. یعنی جدایی، یعنی مرگ، بعد از آن روز پدر ضعیف تر میگشت و هر روز بیشتر از روز گذشته دوا می خورد. یک روز صبح دخترک در خانه اش بوی مرگ را حس کرد. آنشب مادر تا صبح کنار پدر نشسته بود و از او مواظبت کرده بود و دخترک هم آنطرفتر زانوهایش را بلند کرده و سرش را در آن فرو برده بود. شاید میخواست خوابش نبرد و برای لحظه یی هم که شده از حال پدر غافل نباشد و در همان روز طرف های عصر پدر حالش بدتر شده بود و دخترک پیشتر رفته بود و دستانش را به پدر هدیه کرده بود. شاید می خواست پدر تحفه یی از این دنیا با خود ببرد و لحظه ای بعد خانه پر از مرگ شده بود و مرگ در دیوارهای  خانه نفس می کشید و صدای مرگ در همه جا انعکاس میکرد.

... گریه! ناله! زاری!....

و روزهای  بعد آرامی آرامی آرامی

***

صدای باریدن برف شنیده نمی شد. شاید تصمیم گرفته بود بی صدا ببارد. حویلی را سکوت پر کرده بود. سرو صدای مادر هم شنیده نمی شد. شاید خسته شده بود خودش آرام کرده بود.

ناگهان سکوت به هم خورد، صدای پاها سکوت را شکست. نه یک صدا بلکه صدای پاهای دختران همسایه بودند که به مکتب میرفتند.

درست یادش است بعد از گذشتن چهل روز از مرگ پدرش او تصمیم گرفته بود به مکتب برود  اما مادرش مانع او شده بود و با سروصدای فراوان برایش دستور داده بود  که دیگر به مکتب نرود و بعد تر گفته بود که دیگر نمی تواند خرچ دختر مردم را بپردازد  و در آن روز دخترک سرد شده، و خشیکیده بود. او دانسته بود که چرا مادرش او را دوست ندارد و همیشه او را اذیت میکند  و در آن روز  دخترک قبول کرده بود که مادرش از تمام مادرهای دنیا برایش فرق میکند و او هم برای مادرش از تمام دخترها فرق میکند.